غار جنگلی

Ancient architecture photography in Rome, Italy

2012-02-11T16:07:00.006Z

The Colosseum

St. Peter's Square in Vatican

The Victor Emanuel Monument - Venice Square

White

2012-02-09T13:58:00.002Z

2012-01-26T22:10:00.003Z

در جمعی از خیام نام بردم که کسی او را نمی شناخت

و گفت

تا راه قلندری نپویی نشود

رخساره بخون دل نشویی نشود

سودا چه پزی تا که چو دلسوختگان

آزاد به ترک خود نگویی نشود

پی نوشت: در یک سالن بزرگ بیش از ۵۰ نفرنشسته بودیم و روی پرده پروجکشن تصاویر مختلفی از عکاسی نوود در حال پخش بود نه کسی مبهوت ماند نه کسی حرف اضافه ای زد، به همین راحتی

نا آشنا شهر

2012-01-22T17:37:00.002Z

بخشی از یک نوشته

نا آشنا شهر
سکوت رسمی شب
در افق پروانه ای سرد
لحظه های
انعکاس خالی دست
در لبالب بغض چشمانت

بی انتها شب
پر خاطره شهر
بی امان باران در این شهر

2012-01-16T17:19:00.000Z

خبر خوب: درخشش جایزه گلدن گلوب در دستهای اصغر فرهادی قابل پیش بینی بود حالا منتظر اسکار و بفتا هستیم حتی اگر این دو جایزه را دریافت نکند چیزی از اعتبار جهانی و موفقیت این فیلم کم نخواهد شد، خبر موفقیت های این فیلم در این دوران خبر خوشحال کننده ای هست برای همان مردمی که فرهادی از آنها یاد کرد، و یادمان نرفته پروانه ساخت این فیلم در نیمه راه لغو شد و ادامه داستان لغو آن روز حالا به یک لغو بزرگتر رسیده، به خانه سینما

ما خوشحالیم برای موفقیت این فیلم و منتظر فیلم بعدی اصغرفرهادی هستیم

خبر بد: درگذشت ایرج گرگین، کسی که اولین بار اسم او را سالها پیش، از مامان شنیدم که با احترام از این فرد یاد می کرد به عنوان کسی که به کار خودش اشراف و آگاهی داشت و گاهی دیگران را با او مقایسه می کرد و افسوس می خورد از اینکه دور از وطن بود

2012-01-06T17:35:00.011Z

وسط این همه کار خواندن چند خطی از کنستانتین کاوافی و دوباره برگشتن سر کارهای نیمه تمامی که باید زود تمام شوند، تمامی هم ندارند

‎اگر علاقمند به خواندن کتابهایی در ارتباط با ‫تئوری‬ و فلسفه عکاسی هستید، دراینجا اسم ۲ کتاب پر طرفدار را برای شما می نویسم که کتاب اول به فارسی هم ترجمه شده است

On Photography
و

Camera Lucida

پی نوشت: تا عاقبت خانه سینما چه شود

شروع سال ۲۰۱۲

2012-01-01T11:11:00.006Z

تعطیلات سال نو به روزهای آخرش نزدیک شده اما همچنان کارها تمام نشده بنابراین تعطیلی در کار نبود، ولی کارکردن رو طرحهایی که از یک ایده شروع شده اند و حالا شخصیت ها هر روز کامل تر می شوند و فکر کردن به اینکه قرار هست روزی صدای آنها از حنجره بازیگری شنیده شود، می شود خیال خوش این روزهای درهم و شلوغ

این روزها، می نویسم و در پوشه ای ذخیره می کنم

کاج ها

2011-12-30T21:30:00.006Z

کاج ها
کنده خواهند شد
به خوشحالی

خشکیده
رها خواهند شد
به تنهایی

پی نوشت: این آبی هم رفت تو پوشه مود بورد فیلم (معادل فارسی پیدا نکردم) همراه با نوشته ها، طرح ها و نقاشی های این روزها

کافه نوشت

2011-12-24T13:36:00.014Z

کافه نوشت

چند وقت قبل در این فکر بودم یک روز به کافه ای بروم و بنویسم شرایط چرخید و من سر از کافه ای درآوردم که در فکرش بودم
کافه ای در یک خیابان نسبتا باریک، روبروی سینما و درهمسایگی چند مغازه دیگر. از سر نبش خیابان که رد می شدم گیتار فروشی را دیدم که همچنان پابرجا بود و مثل بقیه مغازه ها حال و هوای کریسمس با کاغذهای رنگی و دیگر تزیینات به اجناس پشت شیشه یعنی گیتارها هم رسیده بود

هم قدم با من کبوتری لنگ لنگان در راه همان کافه بود چون یک پایش کوتاه تر بود به سختی راه می رفت و من در کیفم خوراکی برای کبوتر نداشتم، عاقبت در گوشه ای مشغول خوردن خرده ریزهای بین شیار سنگ فرش خیابان شد و همانجا ماند و راه مان از هم جدا شد

چند نفری هم کیسه های پلاستیکی و کاغذی حاصل از خریدهای پر بار هدیه ها را حمل می کردند، خسته ولی خوشحال به نظر می رسیدند و در حال عبور از خیابان بودند

باد هم به شدت موها وچشمهایم رو بهم ریخته بود ولی وقتی باد موهامو به هوا می بره حس خوبی دارم بنابراین موهامو جمع نکردم که باد آنها را با خودش ببره

رسیدم به کافه که در یک ساختمان قدیمی قرار دارد و در این کافه از چیدمان مدرن امروزی و قهوه های خیلی ویژه خبری نیست
از در که وارد شدم تنها میز خالی کنار دیوار آجری بود، همانجا نشستم و سفارش قهوه دادم در مدتی که منتظر فنجان قهوه بودم روی میز را نگاه می کردم ۲ کاسه چینی سفید رنگ روی میز بود داخل یکی از آنها شکر با دانه های درشت مکعبی شکل به رنگ سفید بود و بعدی تکه های قهوه ای رنگی بود که بعد از بو کردن و کمی چشیدن فهمیدم نبات هستند ولی نبات های خوشرنگ و بوی زعفرانی ما کجا این ها کجا. بوی قهوه و صدای موسیقی در فضا پخش بود، موسیقی جاز وبلوز ترکیب شده بود با صدای چند نفری که بلند بلند با تلفن یا با هم در حال صحبت کردن بودند

قهوه هم رسید ومن در حال چشیدن مزه قهوه، نگاه می کردم به اطرافم. همه چیز مثل قبل بود نقاشی روی دیوار انتهای کافه، میز و صندلی ها و فضای نور گیر سمت چپ، فقط نور لامپ های کنار دیوار آجری بیشتر شده بود. در راه پله کنار دیوار آجری به سمت پایین باز بود و روی در آگهی پخش فیلم ادوارد دست قیچی بود احتمالا تماشای فیلم همراه با گفتگو چون صدای چند نفری هم از پایین به گوش می رسید. کارهای جالبی می شود انجام داد تا یک کافه فقط جایی برای نوشیدن چای و قهوه نباشد

شروع کردم به نوشتن و گهگاهی هم کشیدن طرحی برای استوری بورد (معادل همان تخته داستانی!). توی آن همهمه و شلوغی احساس کردم آهنگی را می شنوم با صدای زن و مردی که ترانه ای را به زبان فارسی می خوانند، صدای آهنگ در آن همهمه خوب به گوش نمی رسید ولی حدسم درست بود به زبان فارسی بود و از نوع موسیقی تلفیقی این روزها، همین کافی بود تا ذهن من دوباره به جاهای دوری سفر کند و چند خطی بنویسم. روی کاغذ همیشه برای چند خط نوشتن یا کشیدن طرحی جای خالی پیدا خواهم کرد

کلمات را به باد می گویم
باد در گذر از صخره ای سخت
به گرد تو
نوازشی ملایم خواهد شد

مرغ دریایی من
آرام بخوان

پی نوشت : نقطه های آخر خط می پره اول خط باید کدش رو درست کنم ولی فعلا وقت ندارم امیدوارم به زودی درستش کنم

صبح فردا

2011-12-21T17:22:00.000Z

چرخش خیال انگیز
کلمات
به هم آغوشی جوهر
سر به کاغذی
بی نقش

صبح فردا
تن سپیدی
نقش دار از چرخشی
بی امان

Abstract smoke art

2011-12-14T17:39:00.004Z

Blue illusion

فصل سرد کوچ

2011-12-07T13:00:00.004Z

فصل سرد کوچ
به صبح پرواز رسید
تو به نزدیکی خوابی تلخ
من به بیداری، دلتنگ

آهسته آهسته
زمزمه کردم، آواز آمدن گنجشکان را
که خوش بخوابی
به رویای فصل، بازگشت

رنگ های پاییز

2011-11-27T12:39:00.000Z

استوانه حقوق بشر کوروش - موزه بریتانیا - لندن

2011-11-06T19:11:00.105Z

موزه بریتانیا - لندن

The British Museum - London

Ancient Iran

The Cyrus Cylinder

استوانه حقوق بشر کوروش

خوشحالم این استوانه گلی هنوز پا برجاست و گذر زمان اون رو تبدیل به مشتی خاک نکرده، نمیدونم در مدتی که در ایران به امانت بود چند نفر از آن بازدید کردند؟

پی نوشت: شرکت نفتی بی پی در موزه بریتانیا نمایشگاهی برگزار کرده بود برای آشنایی با کشور عمان که البته قسمت بسیار کوچکی بود و به جز چند لباس با طرح و نقشه بلوچی و هرمزگانی و شمشیر و ابزاراتی از این قبیل، در کل من چیز چشمگیری در این بخش از نمایشگاه ندیدم. نکته در این جا بود، در نقشه راهنما و پوستر هایی که چاپ کرده بودند به جای خلیج فارس فقط نوشته بودند خلیج

از این کار کاملا "نفتیِ" شرکت بی پی، که خلاف جهت یک کار درست فرهنگی ودستکاری در تاریخ بود، عکس هم گرفتم

حس پرواز

2011-10-22T22:14:00.008+01:00

پرسیدم: پرواز پر از خطر هست، از وضعیت این هواپیما ها شرایط آب و هوایی و باقی قضایا نمی ترسی؟

گفت : نه نمی ترسم، هر آدمی یک روزی می میره چه بهتر عاشق کاری باشه که وقتی در حال انجام آن کار هست حس واقعی زنده بودن در تمام وجودش پخش بشه و چشمهاش برق بزنه، منم عاشق پرواز هستم و حسرت نمی خورم اگر در زمان انجام کارم بمیرم

باید کنده بشی از زمین، بعد چیزهایی رو می بینی وحس می کنی که دیگه زمین برای تو جای کوچیکی می شه

هر لحظه و هر ساعت چیزهایی می بینم که تعریف کردنش سخته، برای نمونه این همه طلوع آفتاب رو بر فراز ابرها دیدم ولی هر بار که میبینم انگار اولین بار هست همچین صحنه زیبایی پیش روی من در حال شکل گرفتن هست، یک حس عجیبیه باید از دید من ببینی تا حس کنی

درانتها گفت: وقتی روی زمین هستم بیشتر ترس دارم

خبر خوب

2011-10-19T07:05:00.000+01:00

خبر خوب: بالاخره قرار شده از خدمات نوشتاری سینمایی پرویز دوایی که در طی این سالها انجام داده تقدیر شود، منتظرم تا ببینم مراسم سومین جشن کتاب سال سینمای ایران چگونه برگزار خواهد شد
امیدوارم مراسم شایسته ای برای او تدارک ببینند

خبر بد: زیاد هست

2011-10-04T22:55:00.000+01:00

Abstract shots

2011-09-24T15:44:00.000+01:00

زاینده رود

2011-08-28T23:57:00.001+01:00

اکنون مرده ای
در انتظار
بارانی بی مرز

به آهستگیِ

2011-07-18T16:57:00.007+01:00

به آهستگی ِ
این پیوستگی
می نویسمت

جلسه داستان خوانی آقای عباس معروفی

2011-07-10T18:36:00.008+01:00

این عکس ها مربوط به جلسه داستان خوانی و سخنرانی آقای عباس معروفی روزدهم تیرماه، اول جولای در سالن کتابخانه‌ی شهرداری کنزينگتون لندن هست

داستانی که خوانده شد از نوشته هایی بود که سال گذشته در سالروز تولدشان نوشته بودند و بخش بعدی سخنرانی در ارتباط با تراژدی در ادبیات ایران بود که به دلیل کمبود وقت به زمانی دیگر موکول شد، امیدوارم هموطنان وقت شناسی را جایگزین سنت ناخوشایند دیرتر آمدن وکم طاقتی کنند

قطار لحظه ها

2011-06-09T19:27:00.012+01:00

‎قطار لحظه ها
‎دوباره از روی رنگ ها گذشت
‎و من
‎شریدن و لغزیدن رنگ ها را‫،‬ می بینم
‎تا برگشت دوباره قطار
‎و خشک شدن رنگ این لحظه ها
‎و تکرار و تکرار و تکرار

بهار زیبا و سال نو

2011-03-21T16:19:00.001Z

بهار زیبا و سال نو

سالی نو و بهاری دیگراز فصل زندگی ما فرا رسید، امیدوارم سال ۱۳۹۰ سالی سرشار از حسی بهتر، به زندگی باشد.

و من در کوچه های این شهر پیاده به راه خود ادامه می دهم، تا نشانه هایی از آمدن تو را، در سرشاخه های درخت جستجو کنم.

روز جهانی زن

2011-03-08T17:34:00.024Z

روز جهانی زن

مهم نیست اهل کدام کشور باشی ، نژاد و رنگ پوست تو چه باشد، مذهب و مرام فکری تو چه باشد، فرزندی زاده باشی یه نه، تو یک زن هستی فارغ از همه باید ها و نباید هایی که برای تو ساخته اند.

سفر به برلین

2011-02-25T15:21:00.011Z

سفر به برلین

در اولین روزی که رسیدم تمام وقت چشمم به ساعت بود که بتوانم به موقع به دیدار آقای عباس معروفی مهربان برسم، تقریبا تمام خیابان کانت رو دویدم تا به موقع برسم و فرصت این دیدار رو از دست ندهم .
از همهمه خیابان ها و رهگذرانی که در سکوت به هم نگاه می کردند گذشتم، وقتی به خانه هدایت رسیدم و درب را باز کردم و داخل شدم یکباره حس دلپذیری از آرامش جایگزین آن همه خستگی وشلوغی شد، لحظات بسیار دلپذیری بود

باغ بی برگ، پُر ز برف

2011-01-18T13:04:00.002Z

باغ بی برگ، پُر ز برف

رفتن

2011-01-16T13:05:00.010Z

تدوین نما آهنگ رفتن به پایان رسید و امیدوارم مراحل بعدی کارهای این آلبوم با موفقیت همراه باشد و به زودی شاهد پخش این آلبوم باشیم با ترانه های زیبایی که همه، از کارهای آقای مازیار ستوده روان می باشد.

2010-11-07T12:56:00.008Z

از آخرین فیلم ایرانی که در سینما دیدم بیش از گذشته ناراحت شدم از وضعیت کلی صنعت فیلم و سینما ها در ایران

فیلم 40 سالگی رو دیدم که کلا در تعجب بودم که چرا این داستان رو اینطور ساختن، بازی ها وانتخاب نقش ها، کلا من متعجب بودم از دیدن این فیلم و هنوز فیلم به پایان نرسیده درب خروج سالن که پشت پرده قرار داشت باز شد و مامور ایستاد همانجا تا مردم زودتر از سالن برن بیرون، فیلمی که هنوز تمام نشده بود ، این هم از آخر فیلم.

اتفاق دیگه مربوط به پخش سریال قهوه تلخ هست که بصوری پخش هفتگی بیرون میاد و مردم هم سی دی های اونو می خرند تا حمایت کنند از سازندگان این سریال، حرکت شروع خوبی هست برای یک کار گروهی و اینکه مردم با خرید سی دی فیلم ها و سریال ها و هر محصول دیگه حمایت کنند از سازنده اون اثر، ولی موضوعی که برای من جای سوال داشت در ارتباط با موسیقی این سریال بود به دلیل اینکه هیچ اسمی از سازنده و خواننده اصلی ترانه ای که در تیتراژ استفاده شده نیست فکر می کنم درست این بود حتی اگر اسمی رو نمیشد نوشت ذکر می شد ترانه باز خوانی شده و همین طور آهنگ های دیگه در طول سریال استفاده شده هیچ نشانی از اسم اثر و سازندگان آن نیست، البته به دلیل نبودن کپی رایت در ایران از این اتفاق ها زیاد هست و در گذشته هم زیاد بوده که این اصلا اتفاق خوبی نیست، اگرهنرمندی می خواهد مردم رو تشویق به خرید و حمایت کند خود او هم باید حق و حقوق دیگران را رعایت کند. درمورد سریال هم باید تا به آخر دید و نظر داد.

و درکل این حرکت که مردم سی دی های اصل فیلم های ایرانی و یا سریال رو در ایران از نزدیک ترین مغازه محل زندگی می توانند خریداری کنند حرکت خوبی هست.

امیدوارم فیلم های بهتری ساخته بشه، فعلا که سینما وضعیت خوبی در کل نداره.

پی نوشت:فکر می کنم اعتراض ها به موسیقی تیتراژ قهوه تلخ زیاد بوده، که از قسمت نوزدهم اسم زنده یاد علی اکبر شیدا در تیتراژ گنجانده شده است، و معنای این کار این هست که ما ارزش و احترام به هنرمندان را فراموش نکرده ایم، هرچند که خودشان در بین ما نیستند ولی آثارشان برای ما باقی مانده وخواهد ماند.

لذت به دام انداختن و رها کردن

2010-11-02T17:17:00.001Z

لذت به دام انداختن و رها کردن

بعد از ظهر یک روز پائیزی رفته بودم کنار یک رودخانه، نمای زیبایی بود از رنگهای پائیزی، وزش ملایم باد و برگهایی که رقصان می ریختند روی زمین، تابلوی پائیزی زیبایی بود.

از دور یک مرد ماهیگیر رو دیدم که ایستاده بود در رودخانه و هر از گاهی قلاب رو پرتاب می کرد و در سکوت، به آب نگاه می کرد.

من همین طور در خلاف جهت حرکت آب حرکت می کردم و عکس می گرفتم، مرد هم هنوز در آب ایستاده بود. نزدیک تر رفتم دیدم هر از گاهی قلاب او تکانی می خورد و مرد سر قلاب رو از آب بیرون می کشید و ماهی که به دام افتاده بود رو از قلاب رها میکرد و درون آب می انداخت و دوباره طعمه ای رو سر قلاب می گذاشت و پرتاب به درون آب.

او هم مثل من در جهت خلاف حرکت آب حرکت می کرد و تمام مدت در آب ایستاده بود،من به جایی رسیدم که مثل یک آبشار کوچک بود فاصله ای بین آب آرام و راکد و رود پرخروش، ماهی های رو می دیدم که سعی می کردند خود را به بالای رود خانه یعنی جایی که آب آرام و راکد بود پرتاب کنند ولی هیچ کدام موفق نبودند، حتما اونها هم فکر می کردند اگر به اون بالا برسند به آرامش می رسند یا شاید دامی در انتظار آنها نباشد، ولی حتی اگر به اون بالا هم می رسیدند جریان ملایم آب باز هم اونها رو به پائین روخانه، جایی که پر از جوش و خروش بود می برد، راه گریزی نیست ماهی جون.

مرد ماهیگیر هم بالاخره رفت به قسمت بالای آب، اونجا دیگه آب آرام بود و راکد و او هنوز هم بعد از به دام انداختن ماهی ها آنها رو رها می کرد، ماهی هایی که هنوز در آرامش، شنا کنان در جهت آب حرکت می کردند، نمی دونم چند تا از اونها بعد از گذشتن از آبشار دوباره تلاش می کنند که خود را به همان آب آرام و راکد برسانند.

کی به تن زخمی تو فکر می کنه، ماهی جون.

احساس صميميت

2010-07-13T08:12:00.008+01:00

نشان دادن خود واقعی کار سختیه که کمتر کسی شهامت اون رو داره

فعلا که در ذهنم به طرحها فکر میکنم و ادیت می کنم تا ببینم شرایطی میشه که کمی از این ایده ها عملی بشه یا نه امیدوارم که بشه ، فعلا که در این هوای گرم 42 یا 43 درجه تهران خیلی از کارها رو نمیشه به راحتی انجام داد ، هوا هم که شوخی نداره گرم و داغه. ولی سراغ کتاب های قدیمی رفتن و انتخاب کتابی که سالها پیش خوانده بودم و دوباره خوندنش و پیدا کردن بعضی چیزها بین کتاب ها واینکه همونطور همونجا باقی مانده، حس خودش رو داره

سختی بعضی کارها برای من ربطی به زمستان و تابستان نداره ، چند جای خاطره انگیز رو حتما باید برم سر بزنم وبه بقیه کارها و دیدارها هم برسم وحالا زمان چه زود میگذره ، من الان به این فکر میکنم که چند روزه دیگه اینجا فرصت دارم و به اون تاریخ برگشت تو بلیط فکر میکنم.

2010-07-01T16:28:00.003+01:00

روزی که برنامه ای بود تا کارهای این مدت رو برای بازدید کننده ها پخش کنیم هم تجربه ای بود ، بازدید کننده ها وارد می شدند و کارها رو میدیدند و بعد گفتگو و تبادل نظر راجع به کارهای دیده شده ، یک نمایشگاه که به جای تابلو روی دیوار ما درکنار یک کامپیوتر ایستاده بودیم، تا تک تک مهمانها فیلم ها رو ببیند و نظر بدهند و صحبت در مورد کارهای بعدی و بیشتر آشنا شدن، این طور ازنزدیک صحبت کردن با بیننده تجربه خوبی بود برای من، ودر ضمن با شروع جام جهانی فوتبال، همکلاسی ها به دنبال وبسایتی بودن که به صورت زنده فوتبال هم نگاه کنند. چندین ساعت با کفش پاشنه بلند ولباس رسمی ایستادن و حرف زدن هم حس خودش رو داره.

چند تا طرح جدید و نیمه کاره که شاید برم تو محیط کامل بشه ، به چند تا مرکز آموزش پژوهشی ایمیل زدم که قبل از سفر یک سری کارهای اولیه رو انجام بدم که اونجا رفتم دنبال بقیه مراحل باشم و زمان رو از دست ندم ولی نمیدونم وقتی وب سایتی درست میشه آیا ایمیل ها رو سالی یکبار باز می کنند یا خیر؟یا اینکه از بس کسی سراغی از اونها نمی گیره کسی درفکر پاسخ نیست. یک وقت هایی یک چیزهایی یادم میره ولی خب دوباره یادم می یاد.

دوستی به من گفت راستی خبر داری اطلاعات قبرستان کامپیوتری شده؟! مشخصات متوفی رو می دی بهت می گن کدوم قطعه و ردیف آرامگاه ابدیشه.

یک ماه گذشت

2010-06-05T23:12:00.001+01:00

یک ماه گذشت ازنوشته آخر

الان که فکرش رو میکنم چه ماه سختی بود ولی همه روزها در گذرند و در هر صورت می گذرند، ولی تجربه های خوبی هم بود مثلا صدا گذاری وطراحی صدا ها و خیلی کارهای دیگه که در فرصتی می نویسم.

فیلم مستند "باد صبا " رو می تونید از روی این سایت ببینید.

ممکنه خیلی از این صحنه ها رو دیده باشید ولی خواستم لینک کامل رو بگذارم برای کسانی که دوست دارند کامل ببیند و اینکه این فیلم اثر یک فیلمساز فرانسوی به نام آلبرت لاموریس است و مدت آن 70 دقیقه هست و 85 درصد از صحنه ها با هلیکوپترتصویر برداری شده واینکه عاقبت این فیلم ساز و این فیلم چه شد، در توضیحات سایت هست .

دیشب یکسری عکس دیدم واین فکر که انسان چه کار های که نمی کنه روی این کره زمین.

تجربه ضبط صدا و افکت ها

2010-04-27T13:59:00.001+01:00

بعضی از کارها تا تجربه نشن ، متوجه نمیشیم که چه دنیایی دارند وچه لذت بخش هستند و همینطور دقیق و سخت.

مثل همین ضبط صدا و افکت ها چه در محیط استودیو و یا خارج از استودیو.

صبح یک روز بهاری برای ضبط صدا ، گوشی یا همون هدفون رو که روی گوش میگذاری دیگه یک سری صدا ها رو نمیشنوی ولی به جای اون صداهای دیگه چندین برابر قوی تر به گوش می رسند، صدای باد چهچه گنجشک ها حتی صدای اون زنبور کمی چاق که دوست داره از پنجره هر جوری هست بیاد توی اتاق و بقیه صداها که یا به صورت طبیعی شنیده میشن یا باید به طور مصنوعی با یک سری وسائل دیگه اونها را ایجاد کرد، حتی صدای نفس های خود مون رو وهمه اونها بعد از کلی تغییر و تحول دوباره یک جایی به یک صورتی به گوش می رسند.

سختی هم مثل هر کاری هست تو این کار مثل اینکه کلی افکت و صدا ضبط کنی بعد یک دفعه اشتباهی بزنی همه رو پاک کنی ، خیلی حس بدی داره ولی کار باید انجام بشه و دوباره و دوباره باید ضبط بشه تا شاید برای یک لحظه کوتاه به گوش برسه و یا اینکه با چه وسیله ای صدایی شبیه به یک صدا، ساخته و ضبط بشه.

چندین وقت پیش کسی که ضبط کننده صدا و افکت های صوتی فیلم پیانیست بود اومده بود تا با ما صحبت کنه ، این که چطور بعضی از قسمت ها صدا گذاری شده ، مثلا برای ضبط صدای تانک و اسلحه ها به بلژیک رفته بودند تا اون صداها شبیه اسلحه های اون موقع باشه وبیش از پانزده هزار پوند فقط هزینه برای صدا برداری چند قسمت کوتاه شده و یا برای کمتر از 1 دقیقه صدا به فرانسه رفتند تا اون قسمت بخصوص رو ضبط کنند، قسمتی که ماسک دارند و غیره.

پنجره ها

2010-04-17T14:08:00.001+01:00

بعضی پنجره ها، هر چند کوچیک ولی میشه دنیایی رو از اون پنجره ها دید، ولی بعضی دیگه معلوم نیست اصلا رو به جایی یا کسی باز میشن؟ یا نه مثل یک تابلو خالی رو دیوار هستند که فقط یک پرده روشون آویزون بشه برای تزئین اتاق، که اگر کسی اومد نگه چرا اینجا پنجره ای نیست ؟ که اگه نباشه همون پنجره تزئینی ........

نشانه های بهار، عکس های امروز

2010-04-10T18:31:00.002+01:00

نشانه های بهار

2010-04-09T18:52:00.000+01:00

نشانه های بهار کم کم داره پیدا می شه ، گنجشک های خوش صدایی که بین درخت ها صداشون به گوش می رسه و من خیلی دوست دارم صدای اونها رو، چون زمستون ها نیستند و به جای صدای اونها صدای کلاغ ها به گوش می رسه ، نشانه بعدی گل دادن نرگس هاست که هرسال خودشون همین موقع گل می دن.

این عکس رو چند شب پیش گرفتم به علت تاریکی بدون فلاش چیزی معلوم نمی شد ولی اون لحظه با همه کاری که داشتم گفتم ببینم تو این تاریکی وشب سرد، برگی سبز شده یا نه؟

سال نو، بدون تعطیلی

2010-04-02T19:14:00.011+01:00

امروز سیزدهمین روز از شروع بهاره، اینجا که چند روزی هوا بهتر شد که دلمون خوش بشه بعد دوباره سرد شد که دلمون خوش نشه، سیزده بدره دیگه

اون موقع ها یک همچین روزی بیشتر اوقات رسیده بودیم خونه و تند تند کارهای فردا که باید می رفتیم مدرسه ولی روپوش و وسائلم آماده بود ولی این حسه بود که کی حال داره فردا بره مدرسه، ولی خب فرداش همه با لباسهای تمیز یا نو بودن و تو حیاط یا کلاس از تعطیلات برای هم تعریف می کردن.

امسال هم تعطیلی نداشتم درس و امتحان بود ،هفته آخر قبل از عید به معلمم گفتم شنبه سال نوی ماست بعد از کلی توضیح دادن راجع به این موضوع گفتم حالا من باید بشینم درس بخونم، گفت عیبی نداره حالا عید پاک هست کریسمس هست اون موقع جشن بگیر!!

همون هفته سر کلاس بودم و حسابی مشغول تحقیق و پرینت گرفتن، پرینتر هم بازی درآورده بود ، بعد یک دفعه تو کلاس آوازی شنیدم که سرم رو بالا آوردم ببینم این چی بود نکنه از کم خوابی وخستگی توهم دیدم و شنیدم ، دیدم معلمم داره یک فیلمی می بینه که یک نفر توش داره ترانه محلی دختر بو یر ا حمدی رو می خونه ، توفضای کلاس ما یکدفعه این آواز باصدای بلند پخش شد، حس عجیبی بود برای من ، فیلم ایرانی نبود، یک دفعه گفتم این که یک ترانه ایرانی هست، گفت من این آهنگ رو خیلی دوست دارم ولی نمیدونستم به چه زبونیه کلی ذوق کرد ، بعد گقت حالا خودت بخون و ترجمه کن ببینم چی میگه ، خیلی اوضاغ جالبی شده بود گفتم من که نمی تونم بخونم گفت چرا؟ یکم ازشو بخون ،همین کارم مونده بود جلوی هم کلاس هام که بعضی هاشون هاج و واج نگاه می کردن که جریان چیه ، دختر بو یر ا حمدی بخونم، نمی دونم چرا فکر میکرد من صدام خوبه ومیتونم بخونم خلاصه من متن رو همین طور بدون آواز خوندم و بعد ترجمه همون اولش رو ، خلاصه خیلی علاقمند شد، بعد هم من چند تا ویدئو براش گذاشتم ببینه از اجرای مونیکا جلیلی خوشش اومد مخصوصا وقتی فهمید ایرانی نیست وفارسی یاد گرفته.

سال دیگری از راه رسید

2010-03-21T13:06:00.004Z

اون روزهایی که بچه بودم قبل از سال تحویل خیلی خوشحال بودم، اومدن بهار ،عید وعیدی گرفتن ها، تعطیلی مدرسه، دیدن تکاپوی مردم برای تمیز کردن خونه هاشون و روز اول عید که هر کسی سعی می کرد لباس تمیزی بپوشه حتی اون لباسهای کهنه ای که در تمام سال پوشیده رو یکبار دیگه بشوره و تمیز بپوشه.

وحتی همون پیک شادی که هر سال باید پر میکردم صفحاتش رو، روز اولی که صفحاتش رو ورق می زدم دنبال صفحه های خالی اون می گشتم ، اونجا جایی بود تا با رنگها و خیالاتم طرحی بکشم از اومدن بهار.

باغچه خونمون که خاکش زیر و رو می شد تا خاک هم هوایی تازه بهش برسه و بعد دست های بابا که گلهای بنفشه رو درون خاک با دقت می کاشت ، دیگه حتی اون باغچه هم نیست که بنفشه ها رو توش ببینم، فقط تو خیال من باقی مونده.

درست لحظه تحویل سال به یاد اون کسانی که مریض هستند، اونهای که تنهان یا عزیزی رو از دست دادن ودلتنگش هستند ویا دور هستند از همه و دلشون گرفته ،هرکسی که اون لحظه خوشحال نیست، امسال هم خیلی ها غمگین هستند مگه میشه فراموش کرد، سالی رو که گذشت.

امیدوارم سال 1389 سال بهتری برای سرزمینم و مردم ایران باشه

دیروز صبح رفتم به یک مرکز گردهمائی ناشنوایان

2010-03-13T10:23:00.008Z

دیروز صبح رفتم به یک مرکز گردهمائی ناشنوایان، برای تصویر برداری فیلم مستند در ارتباط با ناشنوایان و زندگی آنها، جمعیت زیادی نبود آنجا حدود 10 یا 12 نفری آنجا بودند، جمع کوچک و صمیمی بود.

چند نفر از اونها با بچه هاشون آنجا آمده بودند،وقتی که یک آقایی حدود 65 سال اومد و علت فیلم برداری رو پرسید اولش نمی فهمیدم چی میگه ولی اون از روی حرکت لبهای من خیلی سریعتر از من متوجه موضوع شد و من به این فکر می کردم کاش چند حرکت از زبان اشاره رو بلد بودم، در کل دوست دارم یاد بگیرم حس جالبیه، چون من موقع حرف زدن از دست های خودم زیاد استفاده نمی کنم.

به این فکر می کردم حتی 2 نفر از 2 کشور مختلف باشند ولی از اشارات مشترک استفاده کنند زودتر از شنواها می تونند با هم ارتباط برقرار کنند.

دیدم در سکوت چقدر خوب با هم ارتباط برقرار می کنند وحرف می زنند و می خندند، هر هفته 1 یا 2 روز اونجا کنار هم جمع می شن ، یک نیاز هست برای اونها که جدا از ارتباطات خانوادگی که دارند حالا با شنواها و بعضی اعضای ناشنوا در خانواده اونجا بیایند و ساعتی رو با همدیگر حرف بزنند.اولش سرگرم خودشون بودند ولی وقتی علت فیلم برداری رو فهمیدند خودشون تمایل نشان دادند که بیان و حرف بزنند، از مشکلاتشون گفتند دیدم اینجا هم با امکاناتی که هست هنوز مشکلات وجود داره.

چیزی که برای من جالب بود زمان صحبت کردن خیلی با حس بیشتری سعی می کردند حرف و منظور خودشون رو برسونند چیزی که من کمتر در شنواها می بینم ، پشت اون کلمات من احساس زیادی می دیدم و واقعا از نوع حرف زدن با ناشنواها خیلی حس خوبی دارم، احساس قوی رو میشه حس کرد پشت این اشارات دست و صورت و مهمترینش چشمها و این چشمها که حس رو بدون کلامی منتقل می کنه.

در آخر موقعی که داشتند از هم خداحافظی می کردند همدیگر رو در آغوش می گرفتند مثلا 2 خانم، چون من اینجا زیاد ندیدم که 2 زن که با هم دوست هستند همدیگر رو در آغوش بگیرند و ببوسند چیزی که در ایران خیلی رایج و عادیه، اینجا من در آغوش گرفتن روبیشتر در بین زن و مرد های جوان دیدیم که بیشترش هم از روی حس دلتنگی نیست، به جوش آمدن هورمون ها ست.

خیلی دوست دارم با جامعه ناشنوایان در ایران ارتباط بیشتری پیدا کنم ،کاش دوستی داشتم از این جامعه ،همین دیروز من چیزهای زیادی یاد گرفتم و فهمیدم.

در مسیری که می روم

2010-02-13T10:45:00.003Z

دیروز از مسیری رد می شدم که چادر بزرگ یک سیرک رو دیدم با پرچم های زیادی از کشورهای مختلف، خیلی ها در این سیرک ها کار می کنند و زندگی اونها از این راه تامین میشه که به شهرها و کشورهای مختلف سفر می کنند ولی من هیچ وقت به دیدن سیرک نرفتم و دوست هم ندارم برم چون دوست ندارم حیوان ها رو در اون حالت ببینم که برای خوشایند مردمی که به دیدن اونها اومدند مجبورند انواع کارها رو انجام بدهند که لحظات شادی رو برای اونها بسازند و دیدن اون دلقک ها و بند بازها هم برای من خوشحال کننده نیست. دیدن اون اسبها زمانی برای من جذابه که آزاد و رها از هر بند انسانی تو کوه و دشت ، آزاد زندگی کنند.

بعضی از صبح ها، تو مسیری که میرم یک دختر بچه کوچولو رو می بینم که بهمراه فکر کنم مادرش داره می ره مهد کودک، هر باری که دیدمش با ذوق وشوق فراوان، داره حرف می زنه و اون موقع صبح کلی انرژی داره ولی مادرش هر روز یک سیگار تو دست راستشه و دست چپش در دست دختر کوچولو و فقط به روبه رو نگاه می کنه و غرق در خیالات خودشه.

یک بار هم یک پسر بچه خیلی کوچولو دیدم که به دنبال پدرش و یک بچه دیگه که تو کالسکه بود داشت راه می رفت، راه که نمی رفت تلو تلو می خورد، طفلکی تو اون صبح سرد خوابش می آمد ،هنوز اون چشم های خواب آلودش و دستکش قرمزش به یادم مونده.

خاطره ای از یک روز برفی

2010-01-06T14:41:00.017Z

خاطره ای از یک روز برفی

امروز صبح در حالی که داشتم چای و یک شیرینی شکلاتی فرانسوی می خوردم البته بعد از مدتها، وتوی اون شیرینی خوشمزه پر از تکه های شکلات بود و گرم هم بود، جای هر کسی دوست داره خالی
از پنجره به برف نسبتا زیادی که دیروز باریده بود و آفتاب امروز که سعی در آب کردن برفها داشت ولی آب بشو نیستند که این برفها، نگاه می کردم یاد یکی دیگر از خاطرات افتادم و ناخود آگاه خنده اومد رو لبهام.

چند سال پیش یک روز برفی، که مدارس رو هم تعطیل کرده بودند، یک دوستی زنگ زد به من که امروز بلند شو بیا خونه ما، بشینیم چای بخوریم و از این هوای برفی تو خونه لذت ببریم.
خلاصه بهانه های من برای نرفتن کار ساز نشد ولباس پوشیدم واز خانه رفتم بیرون، تصمیم گرفتم پیاده برم، کوچه ها خلوت بود و عابری رد نمی شد بعد از یک کوچه محوطه ای بود که برفهای صاف و پا نخورده ای داشت، منم که همیشه دوست دارم تو برف از جاهایی راه برم که کسی قبلا راه نرفته باشه، درحال راه رفتن روی برفها که پاهام تا نیمه ساق پا فرو می رفت تو برف و کف چکمه ها برف ها رو می کوبید و له می کرد و این صدا رو دوست دارم، چند تایی شکل با جاهای پاهام رو برفها ساختم و بعد از مدتی یادم اومد کجام، دور و برم نگاه کردم جای بسی خوشحالی اون طرفها کسی نبود وگرنه حس این لحظه خراب می شد.

رسیدم به کنار یک اتوبان و پل هوایی و این جور مواقع پل هوایی باشه، ترجیح می دم از روی پل برم نه از بین ماشین ها و با صدای ترمز و بوق و ....
رسیدم به پل فلزی که پله داشت، روی پله ها برف و یخ بود ولی می شد بالا رفت و منم رفتم بالا، قسمت راهروی پل پر از برف و یخ بود و من در حین رفتن فکر می کردم به طراحی مبتکرانه این پل های هوایی که منظور حفظ جان آدمهاست؟پس چرا اینطوریه؟این جا که آدم حواسش نباشه با مغز میره تو در و دیوار و شاید هم پرت شه پائین وسط اون همه ماشین.

رسیدم به پله هایی که به سمت پائین می رفت، وای چی دیدم ! پله ها درست تو جهت بارش برف بود و پر شده بود از یخ و برف و اینقدر سر شده بود که اگر دستم رو محکم به میله های کناری نگرفته بودم نمی دونم با چه وضعیتی پرت شده بودم پائین خیلی اوضاع ناجوری بود به محض اینکه پام رو می گذاشتن سر می خورد و هیچ جوری نمی تونستم برم پائین چند بار امتحان کردم ولی نمی شد پله ها هم زیاد بود و فکر اینکه حالا من اینجا چه غلطی باید بکنم، نه موبایلی بود که به کسی خبر بدم، تو دلم هم چند تا نکته اخلاقی به اون دوست گفتم. آخرش اینقدر عصبانی شده بودم که بلند بلند با خودم حرف می زدم ( هی می گه بیا چایی بخوریم ،چایی وکوفت بخوریم ، { تمر...} تو خونه به من می گه تو بیا اینجا، هی میگم نمی یام میگه نه جون تو باید بیایی من این حرف ها سرم نمیشه تا نیم ساعت دیگه ببینمت) و......

یک دفعه دیدم یک آقایی که کمی دور تر از پل عابر منتظر تاکسی ایستاده بود داره یک اشاراتی می کنه، منم که عصبی اون بالا همچنان در گیر بودم، اومد تقریبا پائین پل گفت : میخواین بیام بالا کمکتون؟
منم از معدود دفعات تو زندگیم خجالت و گذاشتم کنار گفتم : بله من نمی تونم بیام پائین
از پله ها آروم آروم با کلی زحمت اومد بالا بعد به من گفت: شما اینجا چیکار میکنی؟ از رو پل برای چی اومدی؟ واقعا چه سوال به جایی بود.
گفتم :نمی دونستم این جوریه، خواستم از رو پل راحت رد شم ( تو دلم گفتم :آره مثلا خواستم با کلاس و عین یک شهروند درست از رو پل عابر برم پائین، یک غلطی کردم که خودم هم توش موندم)
خلاصه با کمک اون آقای خوب با چه زحمتی اومدم پائین ، خیلی ازش تشکر کردم واقعا به من کمک زیادی کرد.

رد شدن از روی پل عابر پیاده برای حفظ جان حدود نیم ساعتی طول کشید، رسیدم خونه دوستم در رو که باز کرد
گفت :معلوم هست کجایی؟ از بس که بی خیالی، نکه برف بازی می کردی؟
گفتم :تو یکی دیگه حرف نزن هی گیر میدی بیا بیا ، نزدیک بود بمیرم چی برا خودت می گی؟
گفت :حالا که زنده ای و نمردی، بیا تو بابا چایی جوشید.

یعنی من شرمنده شدم از این همه احساس نگرانی دوستم، ولی امروز که یادم افتاد خنده ام گرفته و می گم: یاد روز های برفی تهران، بخیر (البته اینو الان میگم اون روز همچین نظری نداشتم)
نمی دونم شاید یک روز ساختمش

و بعد از گشت گذار در خاطرات، برگشتن به جریان امروز زندگی

و خواب فرار کرده از من

2009-12-30T18:16:00.005Z

نیمه های شب از خواب بیدار شدن واین فکرکه مثل ساعت کار می کنه و فکر و فکر، وقتی که دور هستم و نگران ، این تصویرها هر لحظه جلوی چشم های من هستند، وخواب فرار کرده از من

و همیشه در آخر هر شب سرد و تاریکی ، آفتابی خواهد تابید تا گرم کنه این زمین سرد رو، و سبز کنه اون جوونه کوچک زیر خاک رو که به انتظار آفتاب، شب سرد و تحمل کرده

رویای نیمه شب برفی

2009-12-20T00:12:00.004Z

خیلی گذشت از آخرین پست ولی برف حس نوشتن و عکس گرفتن رو هم با خودش آورد

بارش برف 2 روز پیش اتفاق جالبی بود،دلم می خواست برف بیشتر بود تا منم برم برف بازی، ولی برف از اون برفهای که من منتظرش بودم نبود،گاهی تگرگ بود گاهی بارون وبعد کمی آفتابی شد و دوباره کمی برفی ،البته منم با حسرت نگاه کردم چون وقتی برای بیرون رفتن نبود ولی حواسم به بیرون پنجره بود آخرش هم طاقت نیاوردم و رفتم کنار پنجره ایستادم گفتم خب چند تایی عکس از اولین برف امسال بگیرم تا اومدم دوربین رو آماده کنم بارش برف کم شد،خلاصه عکس که نشد بگیرم ولی دستهام رفت زیر چونه و مشغول تماشای بیرون شدم

ولی امشب دوباره بارش برف شروع شد، فرصتی شد برای گرفتن عکس، هر عکسی که می گرفتم صدای ملایم بارش برف به گوشم می رسید وچه شبی بود

رویای نیمه شب برفی (منو ،برف ، دوربین)
توضیح: این عکس ها بدون هیچ تغییری هستند.

خانه هایی از جنس خاک

2009-11-20T17:49:00.002Z

خانه های زیادی هست یک جاهایی با یخ و برف یک جای دیگه با خشت وکاهگل وخیلی چیزهای دیگه

تو همه اونها هم آدمها زندگی می کنند

این عکس ها از روستای زیبای ابیانه یا( ویونا) هست ،مردمان با صفا و دوست داشتنی داره، تو جاده خشک و کویری رفتن و رسیدن به جایی مثل ابیانه حس خوبی داره ،نوع معماری و شیوه زندگی مردمان و گویش آنها برای من جالب بود، دیدن خانه هایی از جنس خاک که نرده ها و پنجره هایی چوبی و دست ساز داره وامیدوارم که همه اینها در گذر زمان از بین نره

دیدن آتشکده های که درب اونها قفل بود وکسی نمی تونست بره داخل آنها و چه حسرتی خوردم از اینکه زبان فارسی پهلوی اشکانی که یکی از شاخه های زبان فارسی میانه است و در حال حاضر فقط تعداد کمی از مردم در ابیانه به آن زبان صحبت می کنند را بلد نیستم،و ناراحت شدم از اینکه برای نگهداری از اونجا خیلی کارها باید می شد ولی نشده ،دیدن سیم های برق که از هر طرفی آویزون بودن و خیلی چیزهای دیگه که با توجه به تغییرات زندگی ، باید کاری کرد که چهارچوب و بافت سنتی آنجا از بین نره

ودر آخر چه گیلاس ها و میوه های خوشمزه ای بود اونجا ولی لواشک های اونجا از یادم نمی ره

هنوز سبزهستی

2009-11-08T16:43:00.004Z

اگر به من بگن در شبانه روز کدوم موقع رومی خواهی نباشه حتما می گفتم عصر اونم تو پائیز واقعا حس مرگ داره ،زودتر بگذره بره

یک روز یک نفر رو دیدم شغل های جالبی داشت ،روز ها در موسسه کفن و دفن کار می کرد وشبها، دی جی بود

این عکس را در زمان کمی گرفتم چند لحظه فرصت بود، برای آفتاب،چون دوباره باید زیر ابرها می رفت

سگ با وفا

2009-10-09T21:59:00.002+01:00

این عکس رو نگاه کن چی می بینی؟ یک سگ که لم داده زیر نور آفتاب ، دیگه چی ؟

حالا یک عکس دیگه از همون سگ

سگ نگهبان باغ که معلوم نیست چه کسی و چه زمانی با ضربه ای که به اون زده باعث قطع نخاع اون شده وصاحب اون یک روز صبح دید که سگ با وفاش دیگه راه نمیتونه بره و فلج شده

از اون روز همون گوشه نشسته و فقط وقتی غریبه ای می بینه سرو صدا می کنه خیلی تلاش می کنه تکون بخوره ولی دیگه نمی تونه

نمی دونم الان زنده هست یا نه؟ ولی از یادم نمی ره تلاشش برای حرکت کردن و نگهبانی از باغ

به خیلی چیزها می شه فکر کرد

برگهای سبز و قرمز وزرد

2009-10-02T16:55:00.000+01:00

امروز دوباره بعد از تقریبا یک هفته رفتم ببینم اون برگهای قرمز در عکس قبلی هنوز هستند؟ بیشتر اون برگهای سبز حالا زرد شده اند وبا هر وزش باد چند تایی از این برگها رقص کنان روی زمین می افتند

با وقت کمی که بود چند عکس گرفتم ،هوا هم کاملا ابری هست و از آفتاب خبری نیست ،می خواستم عکس های بیشتری بگیرم ولی نور کم بود ، ولی نمی خواستم تا فردا صبر کنم ، شاید فردا دیگه روی درخت نباشند

آخرین روزها

2009-09-29T17:42:00.002+01:00

این عکس رو 3 روز قبل گرفتم از پشت شیشه، بدون هیچ فیلتری

یک برگ قرمز اون وسط هست می خوام ببینم تا کی دوام میاره رو این شاخه بمونه!!بقیه هم همین طور تا چند روز دیگه هستند و بعد نیست می شوند

با شروع فصل کلاسها، امروز هم که هوا دلگیره همون بهتر زودتر شب بشه جایی معلوم نباشه هر چند که یک روز دیگه از زندگی ما داره می گذره و چی می شه گفت چه بخواهیم چه نخواهیم می گذره ، بعضی ممکنه بگن خب که چی؟ بعض ها هم بگن چه حیف !ا و....غیره

یک انیمیشن خوشمزه

2009-09-25T20:46:00.001+01:00

امروز همینطور که تلویزیون روشن بود و اخبار پخش می شد که بیشترش خبرهای خوبی نیست و منم یک گوشم به خبرها بود و در حال انجام کار هام بودم ناگهان یاد یک انیمیشن جدید افتادم که تبلیغ اون رو چند وقت پیش دیده بودم یک دفعه اخبار و اتفاقات روزمره را فراموش کردم ، پرواز ذهنه دیگه هیچ کاریش هم نمی شه کرد

Cloudy With a Chance of Meatballs 2009 اسم این انیمیشن جدید هست

و رفتم بگردم وتبلیغ اون رو حداقل پیدا کنم ببینم، دیدن اون همه غذا برای یک آدم گرسنه خودتون می تونید حدس بزنید چه حسی ایجاد می کنه!!ا

از آسمان برگر و رشته های ماکارونی و انواع خوردنی ها روی زمین میریزه ، جالب ترین قسمتش تکه های یک ساندویچ دون دونه روی برج ایفل می افتند ودر آخر یک دونه زیتون نوک برج می افته،چه صحنه های جالبی داره پر از رنگ و انرژی و البته غذا

می شه حدس زد بچه ها حتما این انیمشن رو به خاطر این همه غذاهای خوشگل و خوشرنگ دوست خواهند داشت و حتما بعد از دیدن و یا هنگام دیدن این فیلم از مادر یا پدرشون همین غذا رو خواهند خواست ولی بزرگتر ها چطور؟ اونها به چی فکر می کنند؟

!!به نظرم فیلم خوشمزه ایه

باید ببینمش بعد ببینم نظرم چیه!! نظرشما چیه؟
راجع به غذا نوشتم یاد ندا افتادم

اول مهرماه

2009-09-23T19:50:00.006+01:00

اول مهرماه

امروز شروع درس ومدرسه هست ،دارم فکر می کنم به خاطرات خودم از اول مهر

اولین نکته یاد اون سرود ناخوشایند اول مهر می افتم چقدر ازش بدم می آمد بجای اینکه حس خوبی به من بده حس دلشوره می داد این آهنگ، همیشه ازش بدم میاد.ا اون موقع ها همه انتظارم برای ساعت 5 عصر بود که بنشینم پای تلویزیون و منتظر کارتون ها باشم، مدرسه موشها کارتون هایی مثل مهاجران،خانواده دکتر ارنست و....یادش به خیر بعدش یا مشق هام رو می نوشتم و بعدش بازی ویا مشغول نقاشی کردن داستان های خودم بودم تو دفتر نقاشیم، چقدر این کار رو دوست داشتم و همیشه دفتر نقاشی من زود صفحاتش پر می شد از رنگ ها و داستان ها که من با اونها زندگی می کردم

ولی از اینکه صبح زود تو زمستان باید بیدار می شدم و به مدرسه می رفتم رو دوست نداشتم ولی زود عادت کردم که چاره ای نیست و باید رفت

نمی دونم چند تا از بچه های کلاس اولی دیروز با هق هق گریه سر کلاس رفتن ولی تا چند روز دیگه حتما دوست پیدا می کنند و نمی دونم تا چه زمانی این دوستی ها ادامه پیدا می کنه.دیدن بچه هایی که معمولا یک یا دو دندونشون افتاده و وقتی می خندند قیافه ای با مزه دارند و شور زندگی تو چشماشونه

ولی یاد بچه هایی که تو مناطق دور افتاده و محروم زندگی می کنند و نه لباس نو دارند و نه کیف و کفش جدید ، دلم پیش اوناست ، که با تلاش می خوان یاد بگیرند ولی معلوم نیست آیا با شرایطی که دارند می تونند درس بخونند یا مجبورند درس رو رها کنند! کلاس درس دارند؟ دفتر و مداد دارند؟ می تونیم کاری بکنیم برای حتی یک بچه و خوشحالش کنیم تا کمی تلخی های زندگیش رو فراموش کنه؟

برای همه بچه ها آرزوی موفقیت می کنم

عکس های امروز

2009-09-21T19:44:00.001+01:00

امروز تو فروشگاه ها مردم به دنبال خریدن لباس های گرمتر بودند هوا هم کمک می کرد که به فکر سوز پائیزی باشند،و چقدر شلوغ بود همه جا، لباس های بافتنی با آستین های نسبتا کوتاه و یا شبیه کیمونو های ژاپنی و یا بلند و دراز که من نمی دونم چرا اینقدر بلند بودن بعضی هاش.ا

ولی بعدش کمی از این فضای شهری دورترکه شدم حالم بهتر شد با دیدن درخت و اسب ومزرعه، چند تایی عکس با عجله گرفتم که همین جا می گذارم،بعد از گرفتن عکس ها حس خوبی داشتم، شما چه حسی دارین با دیدن این عکس ها؟

توضیح : سایز عکس ها چون کوچک شده کیفیت پائین تر آمده و فاصله من ازموضوع زیاد بود

درست شد

2009-09-21T12:23:00.001+01:00

بعد از چند روز کلنجار رفتن با انواع قالب ها و کد ها کامنت ها فعال شد ،نمی دونم این موضوع مهم نبود ولی چون گیر کرده بود منم گیر داده بودم ،مثل مته تو مغزم بود که چرا نمی شه

امروز یک پست با عکس می گذارم برم بیرون یه کم عکاسی

نترسون

2009-09-18T23:32:00.008+01:00

نترسون باغُ از گل، نترسون سنگُ از برف
نترسون ماهُ از ابر، نترسون کوهُ از حرف

نترسون بيدُ از باد، نترسون خاکُ از برگ
نترسون عشقُ از رنج، نترسون ما رو از مرگ

نه تير و دشنه نه دار و زندون
ستاره ها رو از شب نترسون

آهنگ نترسون از داریوش

یا در اینجا

یک پائیز دیگه از راه رسید

2009-09-17T16:50:00.001+01:00

دیشب که نشد بنویسم ، فرار از زندان مهلت نداد

درخت ها کم کم دارن رنگ عوض می کنند ، بعضی ها کمی زرد شدن بعضی ها روی برگ هاشون لکه های قهوه ای رنگ افتاده، محصول بعضی از مزارع هم برداشت شده ، آره دیگه داره می گه تابستان امسال هم رو به پایانه ،منم که هیچ وقت پائیز رو دوست نداشتم ، جنگل رو سبز دوست دارم پر از درخت ،با برگ های سبز.
تو فروشگاه ها و مغازه ها لباس های زمستانی و پائیزی بیشتر شده ، به رنگ ها خیلی توجه نکردم ، مشکی ، خاکستری و قهوه های که همیشه هست ،منم دقت نکردم ببینم امسال مردم چه رنگی رو بیشتر خواهند پوشید، خیلی فرقی نداره
چند روز پیش تو جاده همین طوری که نگاه می کردم به بیرون و غرق در فکرهای گاه و بی گاه بودم ، نمی دونم چرا ناخودآگاه چشمم افتاد به لاشه یک حیوان بیچاره که وسط جاده افتاده بود ،در حین حرف زدن و آهنگ گوش کردن بازم حواسم می رفت تو جاده ، یکی ، دوتا، سه تا
گفتم امروز چه خبره؟ بیشتر از هر زمانی تو جاده دیدمشون ،اون روز خیلی سعی کردن بهشون فکر نکنم ولی نشد
یک جایی رو دیدم که درخت هاش قطع شده بود برای جاده سازی، آدم ها زیاد میشن،جاده ها کم هستند هنوز، پس درخت ها باید بیشتر قطع بشوند.
برای اونهایی که پائیز رو دوست دارند، امیدوارم امسال پائیز خوبی پیش رو داشته باشند

This evening

2009-09-16T15:59:00.000+01:00

امشب می نویسمت !!ا